jhns1803091

ซีฝันแบบนี้มาสองสามครั้งแล้ว

ความฝันที่เลวร้าย มันเหมือนจริงมาก 

การนึกย้อนกลับไปถึงมันทำให้เธอหวาดกลัวเสมอ

ช่วงสองสามวันมานี้ก็ฝันเรื่องนี้เหมือนเดิมเสียด้วย

มือทั้งสองข้างกำผ้าห่มแน่น ดวงตาจ้องทะลุผ่านความมืดไปยังเพดาน

ในฝันนั้น ถ้ามีใครมาช่วยได้ก็คงดี

เธอข่มตาหลับลง

และฝัน...




----jhns1803091----




รถเมล์คันนั้นคันเดิม กลัว แต่ก็บังคับอะไรไม่ได้
เหมือนกับฝันครั้งอื่นๆ ซีหันหน้าไปหาเขา

ชายวิปริตคนเดิมในฝันนั้น ถือโทรศัพท์ถ่ายรูปเธออยู่
เป็นสถานการณ์ที่ช่างน่าอึดอัด แต่ก็เหมือนกับในฝันคราวก่อนๆ
เธอหันกลับไปสนใจวิวข้างทาง รถแล่นไปเรื่อยๆ

บางสิ่งกวนใจเธออีกครั้ง หันไปมองคนนั้น
รอยยิ้มแสยะผิดมนุษย์ที่เขามอบให้เธอยังคงเหมือนเดิม
มือหงิกงอที่กำมีดพับอเนกประสงค์อันเล็กไว้แน่น

ซีลุกขึ้นยืน เธอไม่รู้ว่ารถเมล์ยังแล่นอยู่หรือไม่ มีคนขับรถอยู่หรือเปล่า
เธอออกห่างจากชายวิปริตอย่างรวดเร็ว
ฝันร้ายนี้ทำให้เธอสะดุดล้มลง ชายและรอยยิ้มของเขาใกล้เข้ามา

ทันใดนั้นเอง ผู้โดยสารที่เธอไม่เคยฝันถึงเข้ามาผลักให้ชายวิปริตล้มลง
เขาไม่ได้หยุดแค่นั้น ผู้ที่มาใหม่เข้าไปชิงมีดพับออกมาจากมือของชายวิปริต
ก่อนที่จะโยนมีดพับนั้นทิ้งออกนอกหน้าต่างไป

คนโรคจิตดูตัวหดเล็กลงทันที เขากดกริ่งและลงจากรถเมล์ไปอย่างรวดเร็วจนไม่น่าเชื่อ

ผู้มาใหม่ ชายร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบมหาวิทยาลัย ผมปรกหน้าเล็กน้อย
เขาหันมามองที่เธอ ใบหน้ากังวลของเขาช่างชัดเจน
ต่างจากใบหน้าของคนอื่นๆที่เธอเคยฝันถึง

"เจ็บตรงไหนรึเปล่า" เสียงทุ้มเอ่ยถามเธอ
ซีค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก
หลังจากสถานการณ์ที่น่าตื่นเต้น ขาของเธอจึงสั่น

มือใหญ่ของเขาเอื้อมมาช่วยพยุงร่างของเธอขึ้น
เธอหันไปมองหน้าเขาอีกครั้ง

รายละเอียดทุกอย่างของเขา ราวกับเป็นของจริง
เธอรู้ว่านี่คือฝัน แล้วเขารู้ไหม

ซีส่ายหน้าเล็กน้อย เพื่อไล่ความคิดอันแปลกประหลาด
เขาเป็นแค่คนในฝัน ไม่ใช่คนในเกมออนไลน์สักหน่อย

"คราวหลังอย่ากลับบ้านมืดๆคนเดียวอีกนะ รู้มั้ย"
เสียงทุ้มนุ่มพร้อมใบหน้าดุๆเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"พี่.."

"ครับ?"

"พี่มาอยู่ในฝันของหนูได้ไงคะ"
สิ้นประโยคคำถามอันเหลวไหลของซี
ตาของชายตรงหน้าก็เบิกกว้าง



ในเวลาเดียวกันนั้น ทั้งคู่ก็ได้ตื่นขึ้นจากฝัน




----jhns1803091----




เกือบทั้งวันที่เธอครุ่นคิดถึงฝันของเมื่อคืน
ภาพจำที่ชัดเจนเกินจะเป็นความฝันทำให้เธอสับสน
ทุกๆย่างก้าวของซีในวันนี้เป็นเหตุที่ทำให้ใบหน้าของชายปริศนาในฝันโผล่ขึ้นมาในหัว

เธอคิดว่ามันช่างเพ้อฝัน
เธอได้รู้สิ่งนี้มาจากอินเทอร์เน็ตเมื่อนานมาแล้ว
คนแปลกหน้าในความฝัน ก็คือคนแปลกหน้าที่เคยพบเห็นในชีวิตประจำวัน
ซีเองก็ไม่มั่นใจนักว่าเคยพบเขาหรือไม่
แต่หากเคยพบคนที่ดูดีขนาดนี้ เธอควรจะจดจำใบหน้าของเขาได้บ้าง
แต่กับคนคนนี้ ไม่คุ้นเคยแม้แต่นิด

และเมื่อเทียบกับใบหน้าของชายโรคจิตที่เธอเคยเห็นมานับครั้งไม่ถ้วนในฝันนั้น
ใบหน้าชายโรคจิตในความทรงจำของเธอพร่ามัว
แต่ถ้าเธอสเก็ตช์ภาพเหมือนบุคคลได้ เธอคงวาดภาพชายปริศนาได้อย่างชัดเจน

ถ้าเล่าเรื่องนี้ให้ใครสักคนได้ฟังก็คงจะดีไม่น้อย

มือทั้งสองข้างกดโทรศัพท์ เสิร์ชหาสิ่งที่เธอต้องการ
ซีไม่รู้แม้กระทั่งคีย์เวิร์ดของเหตุการณ์นี้
เธอมือสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ความเครียดทำให้เธอรู้สึกอยากอาเจียน

น่าแปลกที่ก่อนหน้านั้นเธอไม่รู้สึกถึงมันเท่านี้มาก่อน สงสัยเธอจะหมกมุ่นกับสิ่งนี้มากเกินไป

ซีตัดสินใจฝืนลืมมันไป

จนกระทั่งก่อนนอน
เธอนอนขดตัว ถือโทรศัพท์อยู่บนเตียง

ถ้าเธอมีสติมากกว่านี้ ตอนอยู่ในความฝันก็คงจะดี

'ควบคุมความฝัน'

บนหน้าจอเล็กๆของโทรศัพท์พาเธอไปยังเว็บต่างๆ

'Lucid dreaming'


สายตาของเธอมองผ่านไปเรื่อยๆ ลิ้วเลื่อนหน้าเว็บลงมา

'พยายามเช็คตัวเองเสมอ'

เธอรู้ตัวดีตอนอยู่ในฝัน 
ถ้านั่นเป็นก้าวแรกของการควบคุมคามฝัน เธอก็น่าจะทำได้

ในคืนนั้นซีเข้านอนตอนสามทุ่ม




----jhns1803091----




ในรถเมล์คันเดิมนั้น
ไม่รู้ว่าเธอเริ่มต้นที่ไหน ขึ้นรถมาตั้งแต่เมื่อไหร่
ซีตั้งสติอีกครั้ง นี่คือความฝัน

เธอมองไปรอบๆ เก้าอี้โดยสารที่ผิดแปลกไปจากความจริง
คนขับรถที่อยู่ในความมืด 
ในฝันนี้ไม่มีชายโรคจิต

เธอมองไปรอบๆอีกครั้ง ชายปริศนาคนนั้นนั่งอยู่

เราต้องถามเขา

"พี่คะ" เสียงในฝันของเธออู้อี้กว่าที่คิด
ชายคนนั้นหันมา เขายังคงเหมือนเดิม
"เรียกพี่หรอ" ซีพยักหน้า "มีอะไรหรอครับ"

ในเมื่อที่นี่เป็นเพียงห้วงความคิดของสมอง
เธอลองเดินไปใกล้ชายคนนั้น ใช้มือของเธอสัมผัสใบหน้าของเขา

เขาทำหน้ามึนงง "เราเป็นอะไรรึเปล่า"
และเป็นอีกครั้งที่ตอบกลับไปโดยไม่คิด

"พี่รู้ตัวมั้ยว่านี่คือความฝัน"
ชายร่างสูงขมวดคิ้ว รถเมล์ยังคงแล่นไปอย่างเงียบงัน
มืออุ่นของเขาเลื่อนมากุมมือของเธอไว้อีกที
เขาพยักหน้าช้าๆ

"ตอนแรกก็ไม่รู้ พอเราบอกพี่ถึงรู้เนี่ยล่ะ"
เขาเว้นไปสักพัก ก่อนจะตอบอีก
"งั้นนี่ก็เป็นทั้งฝันของเรากับพี่หรอ"

เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร รถเมล์ดูเหมือนจะแล่นช้าลง
เขาดูกระวนกระวาย เพราะฝันนี้กำลังจะจบ นี่คือป้ายที่เขาต้องลง

เขามองดูที่เครื่องแบบนักเรียนของเธอ ยิ้มออกมา และพูดอย่างรวดเร็ว
"เดี๋ยวพี่ไปหาเราที่โรงเรียน นั่งรอหน้าห้องประชาสัมพันธ์ตอนสี่โมงเย็นนะ"




----jhns1803091----




นี่มันบ้ามากๆ
เธอยกเลิกแผนที่จะออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆทั้งหมด
เพื่อที่จะนั่งเสียเวลารอนัดที่คนในความฝันพูดไว้

ก็ดี เผื่อได้พิสูจน์ว่าความฝันของเธอเป็นเพียงความคิดน่าขัน


และอาจจะเป็นเช่นนั้น 
เธอชะเง้อมองไปรอบๆอีกครั้ง และกลับมามองที่โทรศัพท์
บ่ายสามห้าสิบแปดนาที เธอจะให้โอกาสถึงสี่โมงครึ่ง

จนตอนนี้ก็สี่โมงเย็นแล้ว...

มีบางอย่างบอกเธอให้รีบกลับบ้าน 


มันคงเป็นเพียงความฝันจริงๆ 
เธอคงคิดเช่นนั้นถ้าไม่ได้พบเขาบนรถเมล์คันเดิม


ในตอนแรกก็ได้ตัดสินใจแล้ว ว่าุกอย่านมันเป็นเพียงฝันธรรมดาๆ
จนมาเจอชายปริศนาคนนั้น นั่งในที่เดิมเหมือนกับในฝัน

ในตอนนี้ เขาเป็นเพียงคนแปลกหน้า
ซีไม่แน่ใจว่าเขามีความฝันเหมือนเธอหรือไม่

เธอตัดสินใจไม่ทักทายเขา และนั่งลง

จนกระทั่งก่อนรถเมล์คันนี้จะแล่น ชายอีกคนรีบก้าวขึ้นรถ
เขาปิดหน้าด้วยหน้ากากอนามัย ท่าทางลับๆล่อ โรคจิต

หัวใจของซีกระตุกวาบ นี่ไม่ได้ฝันอยู่ใช่ไหม
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้น ลองส่งข้อความหาเพื่อน ดูเวลา
จนแน่ใจว่าไม่ใช่ความฝัน 

ถ้าคนที่ขึ้นรถเมล์มาเป็นคนสุดท้ายคนนั้นเป็นคนโรคจิตล่ะก็ เหตุการณ์นี้ จะคล้ายคลึงกับฝันนั้นมาก

บางสิ่งขยับอยู่ที่หางตาของเธอ 
ความอึดอัด และความรู้สึกระแวงทำให้เธอหันไปมองเพื่อพิสูจน์วาเธอไม่ได้คิดไปเอง

ชายโรคจิตยกโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาถ่ายรูปซี

เธอกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ
บางทีมันอาจจะเป็นแค่ความบังเอิญ
เขาอาจจะแค่ถ่ายรูปเล่นเฉยๆ..

กลัวว่าจะเหมือนกับในฝัน 
ซีหันไปมองชายที่ถ่ายรูปเธออีกครั้ง

รอยยิ้มที่เคยพบ ถูกส่งมาให้เธอ
มือของเขาถือมีดพับอเนกประสงค์แบบเดิม

มือชื้นเหงื่อของซีจับขอบเก้าอี้และลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
รถเมล์ที่แล่นอยู่ช่างยากลำบากในการหลบหนี
ความกลัวก่อตัวขึ้น ในขณะที่กำลังก้าวเท้านั้น เธอก็สังเกตเห็นชายปริศนา

ท่ามกลางรถเมล์ที่ไร้ผู้โดยสาร ซีมองไปที่ตำแหน่งคนขับรถ
พวงมาลัยยังคงหมุนอยู่ โดยไม่มีคนขับ

เธอใจหาย นี่เป็นความฝันอีกแล้วหรอ
มองไปที่ชายปริศนาอีกครั้ง เขามันมาหาเธอด้วยแววตาฉงน

"ซี?ทำไมมาอยูตรงนี้"




----jhns1803091----