wnpn1803081

"ป่าน" 

หญิงที่กำลังหลับใหลบนเตียงถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

เธอเริ่มส่งเสียงงัวเงีย หายใจเข้าอึกใหญ่ และบิดขี้เกียจสองสามครั้ง

"ตื่นได้แล้ว จะได้ไปซื้อของที่ตลาดกัน" เสียงเดิมยังคงเอ่ยต่อ

"อือ ตื่นแล้ว" หญิงสาวเปล่งเสียงครั้งแรกของวันใหม่

ป่าน เป็นแม่บ้านอีกคนของบ้านหลังนี้ 

เนื่องจากเวลาว่างช่วงปิดเทอมใหญ่สามเดือนเต็มๆ ทำให้เธอรู้สึกเบื่อหน่าย

คนรู้จักจึงชักชวนเธอมาสำรวจงานทำ

และพบว่างานง่ายๆ อย่างดูแลบ้าน ล้างจาน รดน้ำต้นไม้ที่บ้านหลังนี้

ได้เงินเดือนมากถึง30,000บาท

และเช้านี้ ก็เป็นเช้าวันแรกของการทำงาน

พี่เนตร เป็นแม่บ้านที่อยู่ประจำที่บ้านหลังนี้ พี่เนตรอายุมากกว่าป่านสองสามปี

พี่เนตรบอกว่าทุกวันจันทร์ถึงวันศุกร์ ต้องตื่นแต่เช้ามืด เพื่อไปตลาด

และจับจ่ายซื้อของมาทำอาหารเช้า กลางวัน เย็น ในแต่ละวัน

----wnpn180381----





ในบ้านที่หลังกว้างนี้มีครอบครัวเล็ก มีสมาชิกอยู่3คน กับอีก1ตัว
เมื่อวานป่านได้พบกับคุณพบ คุณแหวนและเจ้าหลงแล้ว แต่ยังไม่พบคุณวิน ลูกชายของพวกเขา
ทั้งคู่ใจดีมาก แต่มีงานที่ยุ่งอยู่พอตัว จึงไม่ค่อยได้อยู่ติดบ้านนัก 
จึงซื้อหลง สุนัขพันธุ์เชาเชาตัวใหญ่มาอยู่เป็นเพื่อนลูกชายคนเดียวของพวกเขา
แต่เพราะลูกชายของเขาก็ต้องออกไปเรียน ทำให้หลงต้องอยู่ตัวเดียวในบ้าน
คุณแหวนและคุณพบจึงตัดสินใจจ้างพี่เนตรมาดูแลบ้าน

และพักหลังๆมานี้ พี่เนตรป่วยบ่อยจึงได้จ้างป่านเข้ามาทำงานช่วยพี่เนตรนั่นเอง


"ป่าน เผลอหลับรึเปล่า" พี่เนตรเอ่ยเรียกป่านที่อาบน้ำอยู่
"อื้อ เปล่า" 


ป่านทำการชำระล้างใบหน้าและร่างกายตัวเองจนตื่นเต็มตา
จากนั้นพี่เนตรก็พาเธอขับรถยนต์คันเล็กไปตลาด



หลังจากที่ป่านและพี่เนตรทำอาหารเสร็จ ทั้งคู่ก็นำอาหารไปจัดวางบนโต๊ะจนเรียบร้อย
พี่เนตรทำหน้าที่ปลุกคนอื่นๆในบ้าน โดยให้ป่านนำอาหารไปให้หลง

หลงเป็นสุนัขตัวผู้ขนาดใหญ่ ฉลาดและใจดี 
และดูเหมือนว่ามันเองก็รู้ว่าป่านเป็นเพื่อนคนใหม่ของมัน

ป่านทำความรู้จักกับหลงจนถึงตอนที่พี่เนตรเรียกไปล้างมือและมากินข้าวเช้า
ทุกคนในบ้าน รวมถึงป่านและพี่เนตรนั่งกินข้าวที่โต๊ะเดียวกัน
เจ้าบ้านทั้งสามยังอยู่ในชุดนอน 
คุณแหวนทาแยมส้มบนขนมปังปิ้งก่อนจะส่งมันให้ลูกชายสุดที่รัก
ส่วนคุณพบก็นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ฉบับใหม่ที่เพิ่งมาส่งหน้าบ้านเมื่อเช้า
คุณวินท่าทางงัวเงีย ทานมื้อเช้าไปด้วยและเลานกับหลงไปด้วย

ป่านเพิ่งเห็นคุณวินเป็นครั้งแรก และยังไม่ได้แนะนำตัว 
เธอมองเขาได้สักพัก ดูเหมือนคุณแหวนจะสังเกตเห็น

"อ้อ พ่อวิน นี่น้องป่านจ้ะ มาอยู่เป็นเพื่อนพี่เนตรเขา"
ป่านได้ยินดังนั้นจึงรู้ว่าคนคนนี้อายุมากกว่าเธอ จึงไหว้ทักทายเขาไป
วินเห็นดังนั้นจึงเปลี่ยนสีหน้าจากสะลึมสะลือมาเป็นยิ้มสดใสและรับไหว้ผู้หญิงตรงหน้า

"ป่าน เนตร เย็นนี้แม่กับพ่อไม่อยู่บ้านนะจ๊ะ ต้องกลับไปทำงานแล้ว"

"วินก็อยู่บ้านดีๆนะลูก เนตรกับป่านด้วยนะ คอยดูแลกัน" คุณพบกล่าว

"ครับ"วินตอบคุณพบ "อ้อ พี่เนตร วันนี้วินอยู่บ้านนะ ทำงานที่มอเสร็จแล้ว"

"ค่ะ น้องวินตอนเที่ยงอยากทานอะไรไหมคะ" พี่เนตรถาม
"คุณพ่อคุณแม่ไม่อยู่แล้ว สั่งพิซซ่ามากินกัน" วินตอบพร้อมกับยิ้มให้คุณแหวน

หลังจากนั้นคนในบ้านก็หยอกล้อกันอย่างอบอุ่น 
โชคดีของป่านจริงๆ ที่ได้งานที่บ้านหลังนี้




----wnpn1803081----




เมื่อวานเขาฝันประหลาด...
ความฝันที่เต็มไปด้วยดอกไม้สีชมพู ไม่แน่ใจว่าเป็นดอกบ๊วยหรือดอกซากุระ

มันบานสะพรั่ง กินหอมอ่อนๆลอยมาตามสายลม
ฝันแล้วฝันเล่า หากแต่ไร้กลิ่น และรับสัมผัสได้มากเพียงฝันนี้

ก้มลงมองที่ร่างกายตนเอง ก็พบว่าเขานั่งบนพื้นดิน ข้างกายเป็นม้าที่คุ้นเคย

เขาคือสุเตมารุ

เขารู้ว่าตนเองคือใคร รู้มาโดยตลอด
เขามองไปที่องค์หญิงคางุยะ 
องค์หญิงอยากมาชมดอกซากุระยามใบไม้ผลิ

ความจริงแล้ว องค์หญิงไม่ควรถูกผู้ใดพบเห็น เว้นแต่ทาสรับใช้
แต่องค์หญิงได้สละชีวิตอันเป็นอิสระมาอบรมวิชา และมารยาทมากมาย ซึ่งไม่ถูกกับองค์หญิงเสียเลย

องค์หญิงหันมาทางเขา เธอยิ้ม
เป็นรอยยิ้มที่เขาไม่มีวันหาสิ่งใดมาทดแทนได้อีก
สายตาที่เธอมองโลกใบนี้ เขาปกป้องมันไม่ได้


วินร้องไห้ในฝันนั้น




----wnpn1803081----





"ป่าน ฟังพี่อยู่ป่าวเนี่ย" พี่เนตรว่าพลางโบกมือไปมาตรงหน้าเธอ
"ค่ะๆ" 
"พี่บอกว่าให้สั่งไก่เพิ่มด้วย ให้เจ้าหลง"
ป่านพยักหน้าเร็วๆสองสามครั้งก่อนจะจิ้มเบอร์โทรของร้านพิซซ่า

โดยมีวินนั่งเท้าคางรออยู่ที่โต๊ะทานข้าวดูเธอสั่งพิซซ่าอยู่

หลังจากสั่งพิซซ่าเสร็จแล้วเธอก็ทำความสะอาดห้องครัวจนเอี่ยมอ่องตามที่พี่เนตรสั่งไว้
"น้องป่าน ว่างยัง มานั่งด้วยกันสิ" วินเอ่ยขึ้น

ป่านเองก็ยังคงทำตัวไม่ถูกสักเท่าไร
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมบ้านหลังนี้ถึงได้เป็นกันเองกับทั้งเธอและพี่เนตรนัก
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไปนั่งลงตรงข้ามที่นั่งของวินตามคำชวนของเขา

วินไม่ได้พูดอะไร เขาเล่นอยู่กับหลงที่มานั่งอยู่ด้านข้าง
"เราเคยเจอกันที่ไหนรึเปล่า" วินเอ่ยขึ้น แต่ก็ยังมองอยู่ที่หลง 
ป่านจึงไม่แน่ใจ ว่าเขาพูดกับหลงหรือเธอ

"หืม ว่าไง ป่าน" วินย้ำอีกครั้ง คราวนี้หันมาสบตาเธอ
"ไม่น่าเคยนะคะ" 

"ป่านเคยไปโอเพ่นเฮาส์ที่มอ.พี่ป้ะล่ะ"

"โห หนูไปหลายที่เลยค่ะ"

"หรอ" วินทำปากยู่เหมือนนึกคิดบางสิ่ง "พี่ว่าหน้าเราคุ้นๆนะ"
"รู้สึกคุ้นจริงๆ เหมือนเคยเจอมาก่อนเลย" 


ดิ๊งด่อง


"พี่วิน พิซซ่ามาส่งแล้ว หนูไปเอาพิซซ่าก่อนนะคะ" 
คนส่งพิซซ่ามาทันจังหวะอันน่าอึกอัดของป่านพอดิบพอดี 

เธอรีบเดินออกไปที่ประตู ทว่ามือใหญ่กอบกุมข้อมือเธอไว้
"เดี๋ยวพี่ไปด้วย" พี่วินบอก




วินและป่านหอบหิ้วพิซซ่าเข้ามาในบ้าน เธอไม่คิดว่าสั่งไปเยอะขนาดนี้
โดยมีวินให้เหตุผลไว้ว่าจะเก็บไว้กินในมื้อถัดๆไปอีก 

"พิซซ่าที่แช่เย็นแล้วเอามาอุ่นใหม่อร่อยกว่าเดิมอีกนะ" วินกล่าวเสริม




และมื้อเย็นวันนั้นก็จบลงที่พิซซ่าถาดที่สี่
ทุกคนในบ้านต่างอิ่มแปล้ มีแต่หลงตัวเดียวที่ยังกินได้อีก

ป่านแทบเดินไปอาบน้ำไม่ไหว


ในคืนนั้น คิดว่าอาจเป็นเพราะกินมากไปจึงฝันประหลาด




----wnpn1803081----




"พี่สุเตมารุ" เสียงเจื้อยแจ้วสดใสของเด็กหญิงเอ่ยขึ้น

ในหมู่บ้านคนตัดไผ่นั้นมีเด็กเล็กอยู่ไม่มากนัก ส่วนใหญ่ก็เป็นน้องของสุเตมารุทั้งนั้น
เด็กผู้หญิงแถวนี้ ชอบเล่นอยูที่บ้านของตน ต่างกันกับคางุยะลิบลับ

"พี่สุเตมารุ พวนนั้นรู้แล้วว่าเราขโมยแตงโม!" 



คางุยะในตอนโตลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว... เธอฝันอีกแล้ว
ฝันถึงสิ่งที่หวนกลับไปไม่ได้ เธอได้จากความสุขที่เคยมีอยู่ก็เพื่อแม่

หรือเพื่อสิ่งใดกันแน่

พี่สุเตมารุ หากได้พบหน้ากัน วิ่งเล่นด้วยกันอีกคงดีมิใช่น้อย

เราฝัน




มือเล็กเอื้อมจับใบหน้าของตนเอง
ใคร


เราคือใครกัน สุเตมารุคือใคร
ใครคือแม่ ทำไมเราถึงชื่อคางุยะ เราเป็นเจ้าหญิงรึ

ร่างเล็กในยูกาตะสีขาวและผมสีดำสนิทที่ถูกปล่อยสยายออกรีบลุกจากเตียงของตน


ต้องไปหาพี่สุเตมารุ


องค์หญิงวิ่งไปยังทางออกของตำหนัก
มีนายทหารเฝ้าอยู่ แต่จันทร์ดวงใหญ่เต็มดวงทำให้พวกเขาหลับสนิท

ด้วยเหตุใดกันนะ

เธอไม่รู้ว่าสุเตมารุอยู่ที่ไหน แต่ก็ยังวิ่ง วิ่งไปไกล 
ทำไมเหนื่อย และหนาวขนาดนี้

ดวงจันทร์ที่ยิ่งเข้าใกล้ขึ้นมาทุกที ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวจับใจ

น้ำเม็ดใสไหลออกมาดวงตาทั้งสองข้างของคางุยะ

จนถึงตอนนี้ พี่สุเตมารุอยู่ตรงหน้า เธอสวมกอดแน่น
เขากอดตอบด้วยความฉงน พี่สุเตมารุยังคงเป็นคนเดิม ทว่า

คางุยะช้อนตาขึ้นมองบุคคลที่สวมกอดเธออยู่ 

วิน?





ป่านตื่นขึ้นเมื่อรู้สึกถึงแรงสะอื้นของตัวเอง
น้อยครั้งที่ป่านจะละเมอร้องไห้ 

เธอจำความฝันเมื่อคืนได้ 
มือเล็กขยี้ตาก่อนจะไปเปิดโทรศัพท์ดูเวลา

03:37

ป่านตัดสินใจลุกไปดื่มน้ำ

บ้านนี้ดูหลังใหญ่ขึ้นเมื่อคนอีกสองคนไม่อยู่ 
กว้างและมืด 
ป่านเดินไปในครัวด้วยความหวาดระแวง

"แฮ่"

"ว้ายยย" ป่านร้อง

"ชู่ๆ เบาๆ เดี๋ยวพี่เนตรตื่น" 

ป่านไม่ได้ว่าอะไร แค่พยักหน้า เดินไปหยิบแก้ว และเปิดตู้เย็น

"เป็นอะไรทำไมตื่นกลางดึก" วินถาม

"ฝันแปลกๆ แล้วก็ละเมอค่ะ" 

"พี่ก็ฝันแปลกๆ" วินพูดพร้อมกับทำท่าครุ่นคิด

"ป่าน" วินเว้นสักพัก "พี่ว่าพี่เจอเราในฝันนะ"

ป่านทำหน้าเลิ่กลั่ก ใช่ฝันบ้าๆบอๆแบบของเธอรึเปล่า

"ฝันว่าตัวเองชื่อ" วินคิดอีกซักพัก "ชื่อเหมือนคนญี่ปุ่น"

ป่านขนลุกเกรียว ในฝันเธอก็ดูแปลกๆ บรรยากาศเหมือนที่ญี่ปุ่น
ความฝันธรรมดาๆ คงไม่คล้ายกันอย่างน่าบังเอิญ

"สุเตมารุ รึเปล่าคะ" ป่านตอบไปอย่างลังเล 
ความจริงเธอก็ไม่แน่ใจว่าใช่ชื่อนี้หรือไม่ เพราะฟังดูแปร่งหูพอสมควร
แต่การตอบสนองของคนตรงหน้าทำให้เธอรู้ว่าฝันของพวกเขาเชื่อมต่อกัน




----wnpn1803081----

"น่าจะสมดั่งประสงค์ของเจ้าแล้ว" 

เขาก้มลงมองแผ่นกระดาษสีเหลือที่มีรอยขาดอยู่รอบ

บนกระดาษใบนั้น มีความจากคางุยะ ถึงตัวเขา 

เธออยากเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา

"ขอให้เจ้าประสบในสิ่งที่เจ้าต้องการ"

ยิ้ม เขาเผากระดาษใบนั้น 

ในเมื่อเป็นมนุษย์แล้ว เขาก็จะไม่ยุ่งวุ่นวายอีกต่อไป